loading

Het liedje

Het liedje komt voorbij. Het doet iets vaags met me. Ik loop meteen als gehypnotiseerd de keuken in en begin vrolijk fluitend de afwas te doen voor m'n vriendin. Wacht even. Dit kan niet de bedoeling zijn. Ik bedoel niet dat er iets mis is met de afwas doen voor je vriendin hoor. Integendeel. Maar waar het me om gaat is dat het wel geheel vanuit jezelf moet komen. En dat kan dan op z'n beurt komen door bijvoorbeeld logisch te redeneren, een bedwelmendonderbuikgevoel of noem maar op. Dat maakt niet zoveel uit. Als het maar helemaal vanuit jezelf komt. Een liedje mag daar in ieder geval nooit en te nimmer de aanleiding voor zijn. Je zal maar geheel tegen je zin in achter je partner door de stad aanzeulen met plastic tassen in je handen die uitpuilen van de net aangeschafte dames-kledingwaren. En dat je op dat kritische moment beseft dat je vrouw of vriendin op hele tactische wijze dit liedje had opgezet vlak voordat ze je meevroeg. Het liedje als revolver op het hoofd van een niet mee-werkende man in een vrouwenwereld overspoeld met libelle zomerweken en tupperware-parties. Als dit klopt dan zou het vanaf dit moment zomaar zo kunnen zijn dat ik in een desastreuze neerwaartse spiraal ben terechtgekomen. Dan stap ik over een paar jaar fluitend met een zakje potgrond uit de Intratuin en ben ik stomverbaasd als mijn vrienden me raar aankijken wanneer ik hartstochtelijk vertel dat het voor mijn zelfgekweekte madeliefjes op het balkon is. Dan is het einde zoek! Allemaal door dit liedje.En toch heb ik mezelf zojuist bijna huppelend naar de keuken terug kunnen vinden om vervolgens op het deuntje van dit onheilspellende liedje de pannetjes en het bestek te laten klingelen. Wie heeft in hemelsnaam het initiatief genomen voor deze kwaadaardige chanson probeer ik me wanhopig te bedenken. Is het een vrouw geweest? Was het een akelige verbitterde wetenschapper? Is er een verband met het koningslied? Is het op mij persoonlijk gemunt? Zitten ze achter me aan? En ondertussen voel ik mezelf langzaam wegzakken in een moeras van kneuterigheid. Een moeras waar een behoorlijk aantal andere burgerlulletjes mij al in voorgingen en waar ze zich nu onbewogen op de bodem vertoeven met een gemaakte glimlach en een keukenschort aan. En ik heb verscheidene goede vrienden in mijn directe omgeving op deze manier zien sneuvelen moet ik daarbij vermelden.

Ik beloof hierbij plechtig dat ik er alles in mijn macht aan zal doen om me hiertegen te verzetten. Mijn gedachten gaan op dit moment uit naar alle waarlijk vrijgevochten authentieke mannenzielen die er nog over zijn. En met hun in mijn achterhoofd heb ik dan ook besloten de titel van het liedje mee te nemen in mijn graf.

Maar verdorie wat is het een lekker liedje zeg..