loading

Fietstasje

Ik loop dus met m'n boodschappentas in de hand terug naar huis van de supermarkt. Er staat een vrij stevig briesje op maar dat doet mij eigenlijk vrij weinig. Er razen namelijk een stuk of duizend toffe ideeën door m'n hoofd waardoor ik voor mijn gevoel zelfs een beetje door de wijk heen schijn te dartelen. Dan fietst er een lieftallige wat oudere Nederlandse mevrouw op me af die zichtbaar iets meer moeite met de wind heeft dan ik. Ze brengt zichzelf tot ongeveer een meter schuin voor me tot stilstand. Of ik de weg naar buurthuis "Anansie" aan de Daalwijkdreef weet.

Ik ben zo blijkt helaas nog bekrompen genoeg ingesteld om onbewust gevleid te raken als een blanke dame op leeftijd mij als donkere behoorlijk stoer uitziende jongeman (sorry) om hulp vraagt. Geleid door die gedachtegang maak ik in een split-second het besluit al wat in mijn macht ligt te zullen doen om deze dame veilig op haar bestemming te krijgen. Dus ik zet m'n meest hulpvaardige gezicht op en maak aanstalten om een richting op te gaan wijzen zij het niet dat ik me op dat moment besef dat ik werkelijk geen flauw benul heb waarheen. Daar komt nog eens bij dat ik het oriëntatievermogen van een aangeschoten houtworm heb en met die gedachte in het hoofd sta ik toch een paar flinke seconden met m'n hand half slap in de lucht te peinzen. Mijn knap overtuigende start maakt de hapering die nu ontstaan is eigenlijk zelfs een beetje pijnlijk. Het vrouwtje dat mijn hulpvaardige gebaar desondanks erg op prijs stelt probeert wat druk van de ketel af te halen door wat achtergrondinformatie over haar tot nu toe gestrande zoektocht te geven. Ik ben haar hier maar al te dankbaar voor. Want als dit besluiteloze moment ook maar een seconde te lang door zou gaan weten we beide dat zij genoodzaakt zou zijn te bedanken met het bericht dat ze wel even verder gaat zoeken. En dat zou dan op zijn beurt eigenlijk ook weer niet kunnen omdat we d'r beide nu al zo diep inzitten. Dat zou zo gênant en onvoltooid hebben aangevoeld! Nee, we moeten dit op de juiste manier afhandelen! Daarom ben ik dus maar wat blij dat zij dat ook aanvoelt en voor ons beide even wat tijd rekt.

En dan komt er een ingenieus idee in me op. Mijn smartphone ! Lang leve de moderne techniek! Ik pak opnieuw stevig de teugels van het moment vast en op geruststellende toon deel ik de dame mede dat we het wel even gaan Google-mappen. De volgende tien minuten sta ik met de groots mogelijke handgebaren en expressies stippeltekeningen in de lucht te maken en leg ik de mevrouw haarfijn uit hoe zij haar weg zou moeten vervolgen. Onverschrokken stapt deze weer op haar fiets alvorens ze mij hartelijk bedankt en vooral voor de extra tijd die ik erin gestoken heb. Vooral die dankbetuiging voor de extra tijd spookt nog heel even door mijn hoofd als ik ook zelf op eervolle wijze mijn weg vervolg en met opgeheven hoofd bij mezelf denk: "Ach je doet wat je kan he".

Een paar stappen verder kan ik het niet laten weer even trots op mijn telefoon naar de kaart te kijken en dan besef ik me dat ik zojuist iets bijna magisch heb gedaan. Ik heb deze hulpeloze lieve dame namelijk exact maar dan ook exact de TEGENGESTELDE richting opgestuurd van waar ze eigenlijk heen zou moeten !! Ik was zo ontzettend verblind door mijn drang naar ultieme hulpvaardigheid dat ik de stipjes van 'huidige locatie' en 'bestemming' heb omgekeerd. Iedere trap die deze dame op dit moment aan haar fiets geeft verwijderd haar verder van haar doel! En dat allemaal door mij met m'n idiote -we gaan dit wel even oplossen-gezicht! Ik heb zojuist iets gedaan dat je bijna niet voor mogelijk houdt en ik voel me dan ook onmogelijk stom! M'n knieën worden zwaar en het voelt alsof ik ieder moment door de grond kan zakken. Alles doet pijn. Het doet pijn dat ik zo'n simpele doch voor deze dame cruciale opdracht heb weten te verpesten. Het doet pijn dat ik in al die tien onheilspellende minuten niet 1 keer door heb gehad dat er iets niet klopte. Maar het meeste pijn doet het nog als ik aan het vrouwtje denk. Die nu zelfverzekerd en dankbaar met haar fietstasje klapperend in de wind naar haar 'bestemming' toe fietst. Om er over een klein kwartiertje achter te komen dat ze een half uur met tegenwind terug mag fietsen. Nadat ze daar even beduusd om zich heen heeft lopen kijken en ten einde raad weer iemand om de weg heeft moeten vragen. Hoe bedrogen moet zij uitkomen! Hoe teleurgesteld. Hoe ontredderd. De veilige ondergrond die ik ,haar zogenaamde heldhaftige politicus in tijden van ernstige recessie, haar gaf zal met een ferme haal onder haar vandaan geveegd worden als ze daar met haar hand op het fietstasje om zich kijkt en zonder succes zoekt naar buurthuis "Anansie".

Ik slof verder met m'n hoofd naar beneden en de boodschappentas bijna over de grond slepend. En dan begin ik opeens een beetje te lachen. En dat is best verontrustend voor mezelf moet ik zeggen. Zelfs bijna een beetje sadistisch. Maar ik kan er gewoon niet omheen dat het best wel ironisch is dat je 10 minuten de tijd neemt om iemand compleet de verkeerde kant op te sturen. Mijn gedachten gaan de rest van de avond uit naar die arme lieve dame op leeftijd en haar wapperende fietstasje. Ik hoop dat ze op de een of andere manier iets van dezelfde glimlach op haar gezicht heeft kunnen toveren. En dat haar fietstasje blijft zitten op de terugweg.