loading

Ordinair

Dit had net zo makkelijk een verhaal kunnen zijn geweest over iets dat ik ,of wie dan ook, als ordinair zou hebben opgevat. Maar voordat wij ons in de nabije en verdere toekomst gaan uitlaten over zaken die wij als "ordinair" zouden opvatten lijkt het
me handig dat je op een bepaald punt van je leven een keer stilgestaan hebt bij het woordje "ordinair" zelf. "Ordinair", op het eerste gezicht niks mis mee. Het is wat het is in principe. Maar daar zit het hem nou juist in. Want wat is het nu eigenlijk. Ik kan me erover blijven verbazen dat één woord twee zulke uiteenlopende betekenissen kan hebben. Je hebt enerzijds ordinair als in 'plat' en 'onbeschaafd.' Maar tegelijkertijd kan het dus evengoed gaan om ordinair als in 'alledaags' en 'gebruikelijk.' Ik zou twee vragen willen stellen aan degene die hier verantwoordelijk voor is:

1- Welk mensonterend doel was je aan het najagen met deze poging tot wanorde ?2- Vind je los van de ordeloosheid die je hebt veroorzaakt ook niet dat "ordinair" voor alle twee de betekenissen eigenlijk net iets te chique klinkt ?

Ik denk dat het overbodig is te noemen dat een vergissing makkelijk gemaakt is met een dergelijk woord. Kijk maar eens naar het volgende zinnetje:

Boeren is voor hem ordinair.

Als je verder geen achtergrond informatie over de desbetreffende persoon hebt (zoals dat het zou gaan om een meneer van Chinese komaf met de bijbehorende tafelmanieren bijvoorbeeld) dan blijft het vooralsnog gissen naar de waarheid.Ook zou je technisch gezien de volgende zinnen tegen kunnen komen:

Het ordinaire gedrag van de ordinaire mevrouw Haagmans ging maar moeilijk samen met de ordinaire handelingen van de ordinaire meneer van Steegeren.

En

De ordinaire jongen deed iets ordinairs.

Ook hier mag je als ware je met een cryptogram bezig spelenderwijs gaan zoeken naar welke betekenis je waarbij invult. Maar zet je schrap want het kan tot slot zelfs nog een tikkeltje ingewikkelder. Kijk even met me mee naar de volgende zin als je wil.

Hij hield er ordinaire gewoontes op na

Als met "ordinaire" in dit geval naar gebruikelijk/gewoon wordt verwezen is dit natuurlijk hartstikke dubbelop. Hij hield er gewone gewoontes op na. Dat is iets te veel van het goede (lees: gewone). Je zou dus kunnen stellen dat je er bij deze zin altijd van mag uitgaan dat er wordt verwezen naar de andere betekenis van ordinair namelijk plat en onbeschaafd. 'Hij hield er onbeschaafde gewoontes op na,' zou je dan vrij kunnen vertalen. Maar dan zitten we toch nog met een klein dingetje. Want als iets een gewoonte is en dus iets wat je vaak doet, mag je dat dan nog wel onbeschaafd noemen en zo ja wie bepaald wanneer het onbeschaafd is en wanneer niet?Dat brengt me bij het laatste zinnetje. Ik stelde eerder de vraag welk mensonterende doel mogelijk nagejaagd werd met het creëren van dit woord. Deze laatste zin onthult het antwoord. In één oogopslag wordt duidelijk op welke manier de grondlegger van dit woord hiermede de wereld een stukje slechter heeft willen maken. Ik heb dit lugubere woord en diens boosaardige bedenker helemaal door en het wordt tijd dat er iemand opstaat die er wat van zegt zonder angst voor de eventuele gevolgen. In het fel schijnende licht der vrijheid van meningsuiting zal de openbaring tot bloei komen over dit sinistere woord. De verwarring die bewust geschept is heeft desastreuze gevolgen gehad en dat wordt allemaal duidelijk als je naar deze laatste zin kijkt.

De ordinaire gebruiken zijn ordinair geworden.

En dit is het probleem van de wereld.

Sterkte aan alle nabestaanden van slachtoffers over de hele wereld door toedoen van 'ordinair' gedrag.        

Fietstasje

Ik loop dus met m'n boodschappentas in de hand terug naar huis van de supermarkt. Er staat een vrij stevig briesje op maar dat doet mij eigenlijk vrij weinig. Er razen namelijk een stuk of duizend toffe ideeën door m'n hoofd waardoor ik voor mijn gevoel zelfs een beetje door de wijk heen schijn te dartelen. Dan fietst er een lieftallige wat oudere Nederlandse mevrouw op me af die zichtbaar iets meer moeite met de wind heeft dan ik. Ze brengt zichzelf tot ongeveer een meter schuin voor me tot stilstand. Of ik de weg naar buurthuis "Anansie" aan de Daalwijkdreef weet.

Ik ben zo blijkt helaas nog bekrompen genoeg ingesteld om onbewust gevleid te raken als een blanke dame op leeftijd mij als donkere behoorlijk stoer uitziende jongeman (sorry) om hulp vraagt. Geleid door die gedachtegang maak ik in een split-second het besluit al wat in mijn macht ligt te zullen doen om deze dame veilig op haar bestemming te krijgen. Dus ik zet m'n meest hulpvaardige gezicht op en maak aanstalten om een richting op te gaan wijzen zij het niet dat ik me op dat moment besef dat ik werkelijk geen flauw benul heb waarheen. Daar komt nog eens bij dat ik het oriëntatievermogen van een aangeschoten houtworm heb en met die gedachte in het hoofd sta ik toch een paar flinke seconden met m'n hand half slap in de lucht te peinzen. Mijn knap overtuigende start maakt de hapering die nu ontstaan is eigenlijk zelfs een beetje pijnlijk. Het vrouwtje dat mijn hulpvaardige gebaar desondanks erg op prijs stelt probeert wat druk van de ketel af te halen door wat achtergrondinformatie over haar tot nu toe gestrande zoektocht te geven. Ik ben haar hier maar al te dankbaar voor. Want als dit besluiteloze moment ook maar een seconde te lang door zou gaan weten we beide dat zij genoodzaakt zou zijn te bedanken met het bericht dat ze wel even verder gaat zoeken. En dat zou dan op zijn beurt eigenlijk ook weer niet kunnen omdat we d'r beide nu al zo diep inzitten. Dat zou zo gênant en onvoltooid hebben aangevoeld! Nee, we moeten dit op de juiste manier afhandelen! Daarom ben ik dus maar wat blij dat zij dat ook aanvoelt en voor ons beide even wat tijd rekt.

En dan komt er een ingenieus idee in me op. Mijn smartphone ! Lang leve de moderne techniek! Ik pak opnieuw stevig de teugels van het moment vast en op geruststellende toon deel ik de dame mede dat we het wel even gaan Google-mappen. De volgende tien minuten sta ik met de groots mogelijke handgebaren en expressies stippeltekeningen in de lucht te maken en leg ik de mevrouw haarfijn uit hoe zij haar weg zou moeten vervolgen. Onverschrokken stapt deze weer op haar fiets alvorens ze mij hartelijk bedankt en vooral voor de extra tijd die ik erin gestoken heb. Vooral die dankbetuiging voor de extra tijd spookt nog heel even door mijn hoofd als ik ook zelf op eervolle wijze mijn weg vervolg en met opgeheven hoofd bij mezelf denk: "Ach je doet wat je kan he".

Een paar stappen verder kan ik het niet laten weer even trots op mijn telefoon naar de kaart te kijken en dan besef ik me dat ik zojuist iets bijna magisch heb gedaan. Ik heb deze hulpeloze lieve dame namelijk exact maar dan ook exact de TEGENGESTELDE richting opgestuurd van waar ze eigenlijk heen zou moeten !! Ik was zo ontzettend verblind door mijn drang naar ultieme hulpvaardigheid dat ik de stipjes van 'huidige locatie' en 'bestemming' heb omgekeerd. Iedere trap die deze dame op dit moment aan haar fiets geeft verwijderd haar verder van haar doel! En dat allemaal door mij met m'n idiote -we gaan dit wel even oplossen-gezicht! Ik heb zojuist iets gedaan dat je bijna niet voor mogelijk houdt en ik voel me dan ook onmogelijk stom! M'n knieën worden zwaar en het voelt alsof ik ieder moment door de grond kan zakken. Alles doet pijn. Het doet pijn dat ik zo'n simpele doch voor deze dame cruciale opdracht heb weten te verpesten. Het doet pijn dat ik in al die tien onheilspellende minuten niet 1 keer door heb gehad dat er iets niet klopte. Maar het meeste pijn doet het nog als ik aan het vrouwtje denk. Die nu zelfverzekerd en dankbaar met haar fietstasje klapperend in de wind naar haar 'bestemming' toe fietst. Om er over een klein kwartiertje achter te komen dat ze een half uur met tegenwind terug mag fietsen. Nadat ze daar even beduusd om zich heen heeft lopen kijken en ten einde raad weer iemand om de weg heeft moeten vragen. Hoe bedrogen moet zij uitkomen! Hoe teleurgesteld. Hoe ontredderd. De veilige ondergrond die ik ,haar zogenaamde heldhaftige politicus in tijden van ernstige recessie, haar gaf zal met een ferme haal onder haar vandaan geveegd worden als ze daar met haar hand op het fietstasje om zich kijkt en zonder succes zoekt naar buurthuis "Anansie".

Ik slof verder met m'n hoofd naar beneden en de boodschappentas bijna over de grond slepend. En dan begin ik opeens een beetje te lachen. En dat is best verontrustend voor mezelf moet ik zeggen. Zelfs bijna een beetje sadistisch. Maar ik kan er gewoon niet omheen dat het best wel ironisch is dat je 10 minuten de tijd neemt om iemand compleet de verkeerde kant op te sturen. Mijn gedachten gaan de rest van de avond uit naar die arme lieve dame op leeftijd en haar wapperende fietstasje. Ik hoop dat ze op de een of andere manier iets van dezelfde glimlach op haar gezicht heeft kunnen toveren. En dat haar fietstasje blijft zitten op de terugweg.

De fles

Ik was in de discotheek vannacht. Het was gezellig. Ik wil er even drie dingen over kwijt:

Ding 1. Ik heb kennis gemaakt met het fenomeen 'een fles kopen in de club'. Het idee is in principe simpel. Je legt met z'n alle wat geld bij mekaar en schaft een fles drank aan waar dan wat lege glazen en flesjes frisdrank bij inbegrepen zijn om eventueel te mixen. Een aangewezen persoon pakt de fles van de toonbank en onder luid gejoel en gejuich wordt die dan eerlijk verdeeld over de meegekregen glazen en al dan niet aangelengd met de frisdrank. De kunst is om de procedure zo nuchter mogelijk te benaderen zodat het luxe aspect van het geheel niet teveel in gevaar wordt gebracht. Ik kan er niet om heen dat het er behoorlijk stijlvol uitziet. Ik heb echter de vrijheid genomen dit alom gerespecteerde ritueel toch even een vrij kritische blik toe te werpen.Hoe luxe het ook mag overkomen (en daar valt weinig op in te brengen) komt het er in principe toch op neer dat je als het waren een doe-het-zelf pakket krijgt dat zo van de Praxis had kunnen komen waarbij je een ontzettend vitale (evenals betaalde) functie van de barkeeper barmhartig op je neemt. Hier zou in mijn optiek een kleine vergoeding tegenover kunnen staan. Daarop aansluitend ben ik ook zo vrij geweest het financiële plaatje van deze overeenkomst even uit te schrijven. De desbetreffende fles whiskey kostte een bescheiden €135,-. Van deze fles hebben we (en geloof me, ik heb het echt zeer ruim genomen!) negen glaasjes kunnen vullen. De desbetreffende (mix)drankjes waarvan ik er nu eentje in m'n handen heb zouden als je ze los zou bestellen uitkomen op €8,10 per stuk. Een simpel rekensommetje leert ons dat negen los bestelde drankjes dan uit zou komen op een totaalbedrag van €72.90. Als je dit weerlegt naast de €135,- die je betaald voor de onomstreden fles zou je misschien kunnen stellen dat dit best een groot verschil is dat je betaald voor het overnemen van wat barkeeperswerkzaamheden. Tenzij er natuurlijk gouden (of op z'n minst koperen) bestanddeeltjes in de desbetreffende fles verwerkt zijn wat zou kunnen resulteren in het goud kleuren van het urinoir of de wc-pot bij je volgende drie plasbeurten.

Ding 2. Ik ga het gewoon zeggen. Ik snap de "cocktail" niet. Je besteld een vrij luxe cocktail. Vervolgens moet je een schamele tien minuten toekijken hoe een vrij emotieloze bartender 27 verschillende soorten drankjes (inclusief speciaal daarvoor geteelde biologische walnotensap) in een glas schenkt waarbij hij om de paar drankjes het glas als ware het een setje sambaballen flink door mekaar schud. Bij dit ritueel waar hij nog net geen sombrero op z'n hoofd tovert schijnt het tot overmaat van ramp ook nog is nodig te zijn dat hij om de zoveel schudpartijen een flinke slok van het mengsel neemt om te proeven of het wel de goeie kant op gaat. Hetgeen resulteert in dat de beste man na de helft van de tijd in principe de helft van het drankje alweer op heeft waardoor het hele proces in principe voor de helft opnieuw kan beginnen. Ik zie het zojuist gebeuren en vraag me af wat er mis is met: "1 biertje alsjeblieft", bedanken, betalen en na pakweg 20 seconden weglopen en verder genieten van je avond.

3. Ik heb zojuist wel de meest epic puf gelaten die ooit op een feestje vrij is gekomen denk ik. In een straal van (ik overdrijf niet) drie! meter ontstond een gat op de overvolle dansvloer. Het was videoclip waardig.

Dat alles wilde ik dus even kwijt.

En dan nog één ding. De barkeeper in kwestie heeft even een schijnbeweging gemaakt om het 'tussendoor proeven van het drankje' toe te passen op mijn door hem vers geserveerde biertje. Ik heb de poging sierlijk weten te onderscheppen.

Doeg